Бурханбогд энэ өглөө цагаасаа эрт босов. Гэсэн ч аав нь аль эрт ажилдаа явжээ. Бор дүрхэн тавилгатай жижигхэн байшин нь зэврүүхэн. Харин ширээн дээр элсэн чихэр түрхсэн хоёр зүсэм талх, будаг нь халцарсан халуун савтай цай бэлэн байлаа. Бурханбогд өглөө болгон ийм унд уугаад хичээлдээ явдаг юм. Гэлээ ч ядуухан амьдралдаа гутрах нь үгүй. Харин муу аавыгаа л их өрөвддөг байлаа. Тэр мэдээ орсон цагаасаа л аавтайгаа өссөн юм. Бурханбогд чихэр түрхсэн зузаан талхаа хар цайгаар даруулан тухтайхан зажлах зуураа бага насаа дурсан санав. Тэднийх хоёр өрөө өвлийн, бас зуны том дүнзэн байшинтай, ногооны жаахан талбайтай сайхан хашаатай байсан сан. Тэр багаасаа усаа зөөж, түлээгээ хагалж, ногооны зэрлэг зулгааж, ер нь ажилд сурсан юм. Аав нь насаараа л манаач хийж явжээ. Бурханбогд ядуухан айлын хүү боловч өлсөж цангаж, юухан хээхнээр дутаж явсангүй. Хүүдээ амиа тавьдаг аав нь өөрийнх нь төлөө аль байдгаа тэмтэрсээр иржээ. Арван хэд хүртлээ аавынхаа өвөрт унтаж билээ. Аавынхаа туранхай цээжинд наалдан дотно сайхан үнэрээр нь амьсгалан унтах юутай жаргалтай. Гэртээ ч, манааны шовгорт ч аавтайгаа байхаас сайхан юмгүй. Есдүгээр ангид орсон жил аав нь өсөж дассан байраа, шинэ хорооллын хаяа түшсэн энэ өмгөр байшинтай, жижигхэн хашаагаар солив. Хүүгээ дургүйцэхэд “Миний хүү удахгүй дээд сургуульд орно. Мөнгө хэрэгтэй” гэжээ. Тэгээд хүүгээ дагуулан явж, зөрөөнд нь авсан мөнгөө банкинд хадгалуулаад, үлдсэнээр нь хувцас хунар авч өгчээ. Өнгөрсөн хавар жижигхэн хашааныхаа нэг буланд дагтаршсан газар хагалан нүдэж зөөллөөд, ойрхон газраас хар шороо үүрч зөөн хольж, жаахан төмс, байцаа тарьсан нь овоо ургажээ. Гэвч мөнгө... Өдөр болгон юмны үнэ нэмэгдэж байгаа болохоор мах, талх, хааяахан авах сүүнд нь өвгөний тэтгэврийн мөнгө хүрэхгүй. Өнгөрсөн зун Бурханбогд нэг дэлгүүрт ачигч хийж цөөн төгрөг олсон боловч юун удах билээ. Гэтэл өнгөрсөн намраас аав нь ажилтай боллоо. Өглөө бүхэн үүрээр явна. Харин Бурханбогдыг ирэхэд нь гэртээ хүлээж суудаг байв. “Хаана ажилладаг юм бэ?” гэхэд “Аа нэг компанид хашаа цэвэрлэдэг юм” гэжээ. Нэг удаа “аав аа би арав төгсөөд ажил хийнээ” гэвэл эцэг нь ихэд сандарч “Миний хүү тэгж яаж болох вэ. Би хүүгээ дээд сургуульд оруулна. Өөр шигээ хүн болгохгүй. Аав нь хүүдээ дандаа баярлаж явдаг шүү” гээд хоолой нь зангирчээ. Өвгөн “Мөнгөний гарз” гээд тамхинаасаа ч гарчихав. Өнгөрсөн зун Бурханбогд анхныхаа цалин аваад аавдаа нэг шил архи авч өгчээ. Өвгөн ихэд баярлан хэдэн хундага уугаад, халамцан малилзаж, амаа арчин хүүгийнхээ толгойг илэн үнсээд “Миний бурхан, сайхан үр минь” гэж багынх шиг нь өхөөрдөж билээ. Бурханбогд багадаа “Надад яагаад ийм хачин нэр өгсөн юм бэ?” гэхэд “Чи миний шүтээн болоод л тэр” гэсэн аж. “Ээж ямар хүн байсан бэ?” гэхэд “Сайхан хүн байсан юм аа” гэхээс өөр үг хэлдэггүй байлаа. Хүү ч сүүлдээ ухаан суугаад аавынхаа сэтгэлийг зовоохгүйн тул тэр тухай дахин асуухаа больсон юм. Харин хүүгийнхээ авчирсан архинд халамцсан тэр орой “Миний хүү том эр болжээ. Аав нь удахгүй өнхрөөд өгнө. Хүүд минь сурсан эрдэм л хэрэг болно шүү” гэж сургамжлаад хэсэгхэн дуугүй сууснаа ихээр санаа алдаж “Би хүүгийнхээ ээжийг даанч мэдэхгүй юм даа” гэжээ. Бурханбогд бүр гайхаж “Юу гэнээ” гэвэл “Аа миний хүү одоо мэдэж ав даа. Хань минь өөд болж би гэдэг амьтан элий балай явсаар нэг жил өнгөрч байхад нэг өглөө муу байшингийн минь довжоон дээр өлгийтэй хүүхэд байж байсан юм даа. Тэр бол чи. Ингэж би хүүтэй, чи аавтай болсон хэрэг. Бурхан ханийн минь сүнсийг хүү болгож надад илгээж гэж сүжиглээд чамд ийм нэр өгсөн” гэж хуучилжээ. Бурханбогд үүнээс хойш аавыгаа улам ч өрөвдөж “жаргаах сан” гэж хүсэх болсон юм. ...Тэр ундаа ууж, гэрээ цэвэрлээд гарав. Бурханбогд сургуульд орсон цагаасаа хойш онцоос өөр дүн авч байсангүй. Үүнд аав нь дандаа баярлаж “Миний хүү эрдэмтэн болно” хэмээн бахархана. Хүү ч аавыгаа баярлуулж байхын тулд мэрийсээр арав төгсөхөд хэдэн сар үлдээд байгаа нь энэ. Бурханбогд өнөөдөр зам хазайв. Өчигдөр ангийнхаа үерхдэг охин Өнөрцэцэгийг дайрч очих, тэр нь гадаа хүлээж байх болзоо тавьсан юм. Нэг байрны хажуугаар өнгөрч явтал өглөөний бүүдгэр гэрэлд хоёр хүн хог ухаж байгаа нь харагдав. Хүү “ядуу хүний зовлон” гэж бодоод, Өнөрцэцэгийнхээ болзоонд яаран цаашиллаа. Дараагийн байрны хогийг бас нэг хүн ухаж байна. Санаандгүй ойртож яваад зог тусав. Аавынх нь ажилдаа өмсдөг хувцас. Зогсоод ажиглав. Хог дотроос пийжүүний хэдэн шил, хоёр гурван төмөр лааз гарган уутанд хийж байна. Хөдөлж явах нь яг л аав. Бурханбогдын дотор палхийн “Өнөө компанийн хашаа гэдэг нь...” гэж бодонгуут гүйх шахуу очиж, чичирхийлсэн хоолойгоор “Аав аа” гэтэл өвгөн цочиж, төмөр дэгээгээ ханхийлгэн унагаад, хэсэг алмайран харж зогсов. Тэгээд нүүрээ тагласан амавчны цаанаас “Миний хүү” гэж цахиртсан хоолойгоор дуугарлаа. - Та яаж байгаа юм бэ? - Аав нь шил, лааз л түүдэг юм. Өөр юу ч авдаггүй. - Аав аа харья! - Миний хүү сургуульдаа яв аа. - Үгүй би ажил хийнэ. Ийм хэдэн үг солиод Бурханбогд аавыгаа сугадан эргэв. Өвлийн жаварт өглөө аав, хүү хоёулаа уйлж явлаа. 1998