<p>&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;<img width="668" height="298" class="img-responsive atto_image_button_text-bottom" alt="ххххххх" src="@@PLUGINFILE@@/%D0%B1%D0%B1%D0%B1%D0%B1%D0%B1%D0%B1%D0%B1.png"></p><p>&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp; Манж Чин улс монголчуудыг эрхшээлдээ оруулаад тэднийг барьж, захирч байхад чиглэгдсэн засаг захиргааны зохион байгуулалтыг тогтоов. Тэд монголчуудыг эрхшээлдээ хянан захирч байх төрийн бодлогоо хэрэгжүүлэх зорилгоор "Гадаад Монголын Төрийг Засах Явдлын Яам"-ыг байгуулжээ. Тус яамнаас "Монгол цаазын бичиг", "ГМТЗЯЯ-ны хууль зүйлийн бичиг" зэргийг батлан гаргаж, монголчуудыг чандлан захирах бодлогоо хуульчилжээ. Монголын газар нутаг, хүн амын дээд эзэн нь Манжийн хаан болжээ. Ар Монголд Манжийн төр захиргааны удирдлагыг гардан хэрэгжүүлдэг, монголчуудыг баримтлан захирдаг газар нь Улиастайн Манж жанжны газар, Хүрээ болон Ховдод суух Манж амбаны газрууд байлаа.&nbsp;</p><p>&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; Манжийн үеийн Монголын засаг захиргааны хамгийн том нэгж нь аймаг байв. Манжийн төрөөс тухайн газар оронд томилогдсон жанжин, амбан сайдын шууд удирдлагын доор аймгуудын чуулган ажиллаж байв. Өвөр Монголд 6, Ар Монголд 6 чуулган байжээ. 1725 онд Сайн ноён аймгийг нэмж байгуулснаар Халх 4 аймагтай болжээ. Чуулган бүр чуулган дарга, дэд даргатай байжээ. Уг чуулган нь 3 жилд нэг удаа чуулж хэрэг хэлэлцэнэ. Монголын бүх хошуудыг дотоод, гадаад засаг хошуу гэж хувааж байлаа. Өвөр Монголын хошуудыг "Дотоод монгол", Халх, Ховд, Илийн, Хөх нуур, Эзнээ, Алшаагийн хошуудыг "Гадаад Монгол" гэж нэрлэж байв. Хошууг засаг ноён толгойлж тухайн хошууны аливаа хэргийг эрхлэн хариуцна. Хошууны тамгын газарт туслах тайж, захирагч, мэйрэн, залан, бичээч, тахар зэрэг албан тушаалтнууд ажилладаг байв. Хошуу нь дотроо сум, багт хуваагдана. Сумын энгийн ард олон суман ард, хамжлага, шавь ард гэж хуваагддаг байв. XVII зууны үеэс Монгол болон Манжийн эрх баригчид өөр өөрсдийн тодорхой зорилготойгоор бурхны шашныг тэтгэн дэлгэрүүлэх бодлого явуулсан билээ. 1723 онд Жавзандамба хутагтын шавь нарын хэргийг хамаарах Эрдэнэ Шанзудбад тамга олгожээ.&nbsp;</p><p><img width="894" height="305" class="img-responsive atto_image_button_text-bottom" alt="эээээээ" src="@@PLUGINFILE@@/%D1%80%D1%80%D1%80%D1%80%D1%80%D1%80.png"></p><p><b>Алба гувчуур:&nbsp;</b></p><p>Монголчууд Манжийн хаанд болон улсад есөн цагаан, Бээжинд жасаалах, сүрэг адуулах, албан тарианы, ангийн үсний, зоог шүүсний, цэрэг, харуулын, өртөөний, хурал номын, засаг захиргааны зардал хэрэглэлийн гэх мэт төрөл бүрийн алба залгуулдаг байжээ.&nbsp;</p><p><img width="600" height="106" class="img-responsive atto_image_button_text-bottom" alt="jjjjjjjjjjj" src="@@PLUGINFILE@@/jjjjjjj.png"></p><p><img width="590" height="300" class="img-responsive atto_image_button_text-bottom" alt="ххххххххххххх" src="@@PLUGINFILE@@/%D1%85%D1%85%D1%85%D1%85%D1%85%D1%85%D1%85.png"></p><p><b>Худалдаа, мөнгө хүүлэл:&nbsp;</b></p><p>Хятадын худалдаачид эд бараа, мөнгийг монголчуудад жилд 36%-ийн хүүтэйгээр ззэлдүүлээд 3 жилийн дотор өрийг төлж дуусгах шаардлага тавьдаг байв. XVIII зууны үед хятадуудын худалдаанд жижиглэн худалдаалах арга ноёрхож байсан бол XIX зууны үед бөөнөөр худалдаалах аргад шилжжээ. ХIX зууны эцсээр ат 30 лан, ингэ 20 лан, морь 15-20 лан, гүү 9-11 лан, шар 20 лан, үнээ 15-20 лан, эр хонь 1.5-2 лан орчим үнэтэй байв.&nbsp;</p><p><img width="513" height="274" class="img-responsive atto_image_button_text-bottom" alt="jjjjj" src="@@PLUGINFILE@@/jjjjjjjj.png"></p><p></p><p><img width="600" height="110" class="img-responsive atto_image_button_text-bottom" alt="hhhhhhhhh" src="@@PLUGINFILE@@/hhhhhh.png"></p><p></p><p><br></p>